APULĘJUSZ

W pierwszych wiekach naszej ery, w Rzymie działał jeden z najwybitniejszych pisarzy epoki – Apulęjusz (Lucius Apuleius ur. w 125 n.e.). Był poetą i filozofem, uległ znacznym wpływom mistycyzmu i magii Wschodu i Afryki. Pochodził z afrykańskiej Madaury, leżącej niedaleko Numidii. Studiował w Kartaginie i Atenach. Podróżując po świecie, zdobywał i pogłębiał wiedzę tajemną. Napisał słynną pracę pt. Apołogia, czyli w obronie magii, broniąc się przed posądzeniem o stosowanie czarnej magii. W innej pracy pt. Metamorfozy, czyli zloty osioł, przekazał część zdobytej wiedzy magicznej. Znani ze stosowania magii byli również Plutarch (45-125 n.e.), dożywotni kapłan delficki oraz Filon z Aleksandrii (ok. 25 p.n.e. – przed 50 n.e ). Za czasów Konstantyna Wielkiego magię uprawiał Jamblich (264-339 n.e.), uczeń Porfiriusza. Jamblich uważany był za cudotwórcę i proroka. Potrafił on, według ocalałych do dzisiaj przekazów o nim, ożywiać zmarłych i usypiać wzrokiem… Znaną postacią był Awicenna (980-1037 r.), który łączył trzy elementy w trwałe związki, tj. duszę, właściwości ciał elementarnych i ciała niebieskie. Uważał, że szczególne układy ciał niebieskich budzą w światłym człowieku moc czynienia cudów…

Myślicielem, który sprowadził całą wiedzę magiczną w jednolity system, był Henrich Cornelius Agrippa von Nettesheim (1486-1535 r.), lekarz i alchemik, autor obszernego dzieła pt. Filozofia tajemna.

Leave a Reply