DOKTRYNA MESMERA CZ. II

– X. Właściwość ciał zwierzęcych, która czyni je zdolnymi do odczuwania wpływów ciał niebieskich i do wzajemnego oddziaływania w stosunku do tych, które je otaczają – stanowi analogię do oddziaływania magnesu, co zmusza do nazwania jej… magnetyzmem zwierzęcym.

– XI. Działanie i możliwości, scharakteryzowanego w ten sposób magnetyzmu zwierzęcego – mogą udzielać się innym ciałom ożywionym i nieożywionym. Jedne i drugie stają się więcej lub mniej wrażliwymi.

– XII. Czynność powyższa, jak i sama zdolność może zostać przez same te ciała wzmocniona i poszerzona.

– XIII. W trakcie doświadczeń obserwuje się przemieszczanie się materii, której subtelność przenika wszystkie ciała bez jakiejkolwiek straty swej aktywności.

– XIV. Działanie jej odbywa się na wielkich odległościach bez pośrednictwa jakichkolwiek innych ciał.

– XV. Działanie to może być odbite i wzmocnione przez lustro, podobnie jak to zachodzi wobec światła.

– XVI. Łączy się ona, udziela oraz rozszerza i powiększa poprzez dźwięk.

– XVII. Powyższa zdolność magnetyzmu może być akumulowana, koncentrowana i przenoszona.

– XVIII. Ciała ożywione nie wszystkie są równie wrażliwe, zdarza się nawet, chociaż zachodzi to nader rzadko, iż mogą one posiadać właściwości tak dalece przeciwstawne, że sama ich obecność całkowicie unicestwia wszelkie rezultaty magnetyzmu w innych ciałach.

– XIX. Ta przeciwstawna, opozycyjna siła przenika również wszelkie ciała i podobnie może być przekazywana, akumulowana, powiększająca się, przenoszona, a także ulegać odbiciu od lustra lub wzmocnieniu przez dźwięk. Stanowi to nie tylko brak czegoś, ale i pozytywną zdolność opozycji.

Leave a Reply