HIRAM JACKSON I JEGO METODA

H. Jackson określa też zachowanie się magnetyzera. Staje on przed pacjentem (rys. I), podnosi ręce do góry (z zaciśniętymi pięściami) a następnie nieco rozłożywszy palce, przeciąga bardzo powoli rękami wzdłuż czoła, twarzy, piersi, brzucha i kolan pacjenta. Pociągnięcie to powinno trwać około 10 sekund. Magnetyzer kończy zabieg, strzepnąwszy dłonie. Następnie znowu zaciskając pięści, prowadzi je bokiem nad siebie tak, by dokonać kolejnego pociągnięcia. Zabieg ten powinien trwać do 5 minut. Magnetyzer, z dużym prawdopodobieństwem, oczekiwać powinien u pacjenta między innymi przyspieszonego bicia serca, jak również wrażenia ciepła rozchodzącego się po ciele. Magnetyzer odczuwa spływanie „energii” po charakterystycznym szczypaniu w jednej z rąk, przeważnie lewej. Podczas zabiegów dotykowych lewa ręka spoczywa na kręgosłupie, prawa zaś na splocie słonecznym (powyżej pępka). Tą metodą energetyzuje się cały organizm chorego. Chory siedzi na krześle, bądź leży na odpowiednim stole. Kolejnym zabiegiem jest lekkie dotykanie kręgosłupa środkowym palcem lewej ręki. Dotyka się chorych miejsc a na zakończenie zabiegu cały odcinek kręgosłupa od góry do dołu. Pacjent może odczuwać lekkie szczypanie lub ciepło rozchodzące się po całym ciele od rąk magnetyzera. Zabieg ten może trwać do 5 minut. Cały zabieg powinien trwać nie dłużej jak 10 do 15 minut. Po zabiegu należy umyć ręce i wytrzeć je do sucha.

Po wszystkich tych zabiegach magnetyzer oczekuje objawu zwanego od dawna „przesileniem”. Moment ten przeważnie decyduje o szybkiej poprawie. Powoduje on przede wszystkim zwiększenie funkcji wydziel- niczych i wydalniczych organizmu chorego. Łączy się to zjawisko ze swoistym kryzysem organizmu, pojawieniem potu, a następnie z szybkim powrotem do zdrowia.

Leave a Reply