Jasnowidzenie, widzenie wyprzedzające i przepowiadanie cz. II

Ta zdolność odbierania znaków nie jest czymś nadzwyczajnym. Nie trzeba przekonywać, że wielu ludzi miewa takie odczucia. Wielokrotnie łapiemy się na tym, że to, co się wydarzyło, widzieliśmy we własnym śnie, albo właśnie tego baliśmy się najbardziej. Nie należy jednak mylić tego zjawiska ze zjawiskiem należącym do sfery psychopatologii. To ostatnie polega na poczuciu znajomości sytuacji nowej, a więc nie przeżytej nigdy poprzednio. Objawy te noszą nazwę „już przeżytego” (déja vécu),, już widzianego” (déja vu) itp. Zresztą w wielu przypadkach doznań i odczuć trudno określić nawet psychiatrom, gdzie kończy się granica normalności a zaczyna nienormalność. Może kiedyś w przyszłości widzenia schizofreników będą interpretowane nie tylko w kategorii zaburzeń psychicznych. Pewne jest to, że takie nietypowe rozbudzenie umysłu daje inny obraz rzeczywistości i poczucia ciągłości czasu.

Wszystko to, co przekazałem wyżej, chciałbym w kilku zdaniach podsumować. Wyróżniam następujące metody diagnozy miejsc zaburzeń energetycznych i samej terapii bioenergetycznej:

– najprostsza metoda to wypytanie pacjenta o bolące miejsca i odpowiednia terapia:

– obwodzenie rękami ciała pacjenta w określonej odległości i na podstawie wrażeń ciepła lub zimna, mrowienia i kłucia w wewnętrzną (najczęściej) powierzchnię rąk umiejscowienie zaburzeń energetycznych, a tym samym często patologii organizmu:

– obserwacja ciała pacjenta i określanie, na podstawie zauważanych ciemnych i jasnych plam, miejsc zaburzeń energetycznych:

– obserwacja ciała pacjenta wraz z jego aurą i określanie na podstawie zmienionych kolorów miejsc patalogii:

– obserwacja pacjenta i odbiór na własnym organizmie chorych miejsc pacjenta (metoda empatii):

– świadomość miejsc zaburzeń w organizmie pacjenta bez dotyku, lecz tylko zaprogramowaną rejestracją bólową na wybranym organie własnego ciała:

– określenie miejsc zaburzeń energetycznych pacjenta przez odbieranie wrażeń smakowych, zapachowych i słuchowych:

– świadomość (wiedza) o całym pacjencie, jego cechach psychofizycznych i dolegliwościach (umiejętność bardzo rzadka).

Te wszystkie metody diagnozy możliwe są w bezpośrednim kontakcie, jak również na podstawie obrazu pacjenta utrwalonego na zdjęciu fotograficznym czy też z wyobrażenia myślowego osoby bliskiej diagnozowanemu pacjentowi. Sama terapia może być wykonywana w bezpośrednim kontakcie z pacjentem, jak również bez kontaktu z nim, przy wykorzystaniu np. jego zdjęcia, przedmiotów codziennego użytku, czy też można posłużyć się tylko imieniem i nazwiskiem (metoda terapii stosowana często przez angielskich uzdrawiaczy). Osoby zaznajamiające się z bioterapią powinny zajmować się na początku terapią bezpośrednią.

Leave a Reply