KAPŁANI I KRÓLOWIE – UZDRAWIACZAMI Z PRZESZŁOŚCI

Za największego znawcę praktyk magicznych starożytności uważany jest Zaratustra (gr. zoroaster – prorok), żyjący między 1000 a 500 rokiem p.n.e. (46). Chaldejczyk ten i jemu podobni uważani byli przez następców za najsilniejszych z magów. Ożywiali ponoć nawet osoby zmarłe. Znawcą magii był kapłan i król egipski Nektabenos, panujący w IV wieku p.n.e. Pliniusz uważał, że pierwszym, który pozostawił obszerne dzieło traktujące o magii, był Ostanes, z którego pomocy korzystał często król Kserkses (56). Rzymianie, w czasie podboju Galii, wspominali o działalności miejscowych druidów, wieszczek i znachorów.

W rzędzie wielkich magów i znawców „tajemnicy” Grecy stawiali Orfeusza, Pitagorasa (studiującego u kapłanów egipskich), Empedokle- sa i Demokryta. Jednym z najwybitniejszych magów żyjących w czasach Nerona był Apolloniusz z Tiany (Azja Mniejsza). Wiedzę zdobywał w Egipcie i Indiach. Historia przekazała taki oto przykład wskrzeszenia niewiasty przez Apolloniusza (8):

Pewna dziewczyna zmarła w dzień swego ślubu. Narzeczony szedł z płaczem za jej trumną i cały Rzym podzielał jego żałość, albowiem panna pochodziła ze znakomitego rodu. Kiedy Apolloniusz spotkał pochód żałobny, rzekł: „Postawcie trumnę, a uczynię tak, że przestaniecie płakać”. Zapytał o imię dziewczyny. Wszyscy myśleli, że chce wygłosić mowę pogrzebową. On zaś dotknął umarłej i wymówił kilka niezrozumiałych wyrazów i zbudził ją z rzekomej śmierci, ona natychmiast odzyskała głos i wróciła do domu…

Leave a Reply