Metody określania oddziaływania bioenergoterapeutycznego

W środowisku radiestetów i bioenergoterapeutów oddziaływanie bioenergoterapeutyczne potwierdza się za pomocą różdżek i różnego rodzaju wahadeł radiestezyjnych. Nie jest to jednak metoda wiarygodna dla naukowców badających to zjawisko. Spowodowało to znacznie wcześniej, niż bioenergoterapia stała się modna, sięganie do metody naukowej (czyli mierzalnej) określenia zjawiska bioenergoterapii. Wszystkie obserwacje i pomiary wykazują jednoznacznie istnienie „czegoś”, co w zasadniczy sposób oddziałuje na materiał żywy i martwy. Poniżej podaję przykłady metod badawczych sprawdzających (rejestrujących) wynik oddziaływania bioenergoterapeuty (magnetyzera, uzdrawiacza).

– 1. Palce bioenergoterapeuty umieszczone pomiędzy dwiema elektrodami, w polu wielkiej częstotliwości, dają na materiale fotograficznym koronę wyładowań czy też aurę. Różni się ona zasadniczo od aury osób nie posiadających zdolności bioenergoterapeutycznych. W polu wysokiej częstotliwości podobnie wyglądają nasiona i przedmioty martwe dotykane przez bioenergoterapeutę. Test S. Kirliana (26).

– 2. Nasiona zbóż energetyzowane przez bioenergoterapeutę wykazują większą siłę kiełkowania i wzrostu w porównaniu z próbką kontrolną tej samej rośliny. Według badań rodzimych bioenergoterapeutów, wzrost naenergetyzowanych roślin jest większy o 20 do 30%. Wyniki badań przeprowadzone przez amerykańską uzdrawiaczkę, Olgę Wor- rall (30), potwierdzają to zjawisko. Podobne zjawisko zaobserwowano stosując magnesy o natężeniu 1500 gaussów.

– 3. Krystalizacja NaCl w roztworze wodnym NaCl. Nasycony roztwór wodny NaCl wykazuje przyspieszoną krystalizację po oddziaływaniu bioenergoterapeutycznym w porównaniu z roztworem kontrolnym. Podobne własności wykazują roztwory soli miedzi w starannie kontrolowanych warunkach. Test O. Worrall (30).

– 4. Zmiana napięcia powierzchniowego cieczy. Badania napięcia powierzchniowego cieczy wykazują ewidentne zmniejszenie się tego napięcia po oddziaływaniu bioenergoterapeutycznym. Badania napięcia powierzchniowego (za pomocą tensometru Fisher Model 20 typu Du Nouy) roztworów energetyzowanych przez uzdrawiaczy O. Worrall i K. Hill wykazały następujące zależności w stosunku do badań dr R.N. Millera (30):

– 5. Zmiana w wiązaniu wodorowym wody. Wykres absorbcji w podczerwieni potwierdza wniosek, że energia z rąk uzdrawiacza wywołuje zmiany w energiach wiązania oraz strukturze molekularnej wody. Oddziaływanie uzdrawiacza wpływa na wiązanie wodorowe. Położenie widma absorbcji wodoru jest odmienne od próbki kontrolnej. Test R.N. Millera. Podobne bada ia prowadzą warszawscy bioenergoterapeuci wraz z fizykami analizującymi ten problem.

Leave a Reply