METODY STOSOWANE PODCZAS MAGNETYZACJI

Spojrzenie, ręka i oddech właściwie i metodycznie kierowane mogą wywołać potężny efekt bądź lokalny, bądź też ogólny. Działać w ten sposób znaczy magnetyzować. Dokonywanie stałych magnetyzacji zwiększa wytwarzanie się emisji magnetycznej. Na początku swej praktyki – na co zwraca uwagę Jagot – magnetyzer powinien wystrzegać się zbyt długich lub częstych magnetyzacji. Przy pierwszych oznakach zmęczenia lub znużenia powinien przerwać zabiegi. Wśród np. 100 zdrowych osób znajdzie się 15 do 20 takich, na które magnetyzm zadziała w ciągu kilku minut, niekiedy wprost błyskawicznie, dając określone efekty. Inni odczują działanie magnetyzera po dłuższej akcji, wielekroć powtarzanej. Pierwsi z wymienionych to ludzie sensytywni (bardzo wrażliwi). Ale wszyscy chorzy, jacy by nie byli – odczują działanie magnetyzmu. Nawet i w takim przypadku, gdy przy normalnym stanie zdrowia organizm jest mało wrażliwy na fluidy życiowe, to stanie się receptywnym (odbierającym bodźce) w momencie choroby i zacznie odczuwać działanie magnetyzera.

Do metod stosowanych podczas magnetyzacji Jagot zalicza: nawiązywanie kontaktu (rapport), spojrzenie (reagard), nakładanie rąk (impositions), przykładanie rąk (applications), passy – pociągnięcia (passes), dmuchanie (souffle), magnetyzację pośrednią (magnetisation intermediaire).

Nawiązywanie kontaktu. Magnetyzer siada na krześle naprzeciwko siedzącego chorego, bierze w swe ręce przeguby rąk chorego i przetrzymuje przez 5 do 10 minut. Następnie magnetyzer układa swe ręce płasko na górnej powierzchni ud pacjenta na czas od 3 do 5 minut. W trakcie takiego oddziaływania należy utkwić wzrok na okolicy podbrzusza chorego oraz pozostawać w lekkim zetknięciu nóg z nogami pacjenta.

Leave a Reply