POCIĄGNIĘCIA – PASSY

Spojrzenie. Spojrzeniem można, według Jagota, operować tak jak palcami. Należy je utkwić w chorym miejscu z intencją przekazu energii. Nakładanie rąk – impozycja. Nakładać ręce, znaczy zbliżyć je do ciała pacjenta na odległość od 2 do 3 cm. Nakładanie dłoni na chore miejsce nazywa Jagot „impozycją dłoniową”, nakładanie zaś ręki z palcami złożonymi – „impozycją palcową”. Pierwszy rodzaj działania daje efekt uspokajający, uśmierzający, drugi – przechodzi w głąb i działa pobudzająco, podniecająco na chory organ i rozgrzewająco. Wykonywanie ruchów okrężnych nad chorym organem nazywa się „impozycją okrężną”. Przy wykonywaniu symetrycznych ruchów kolistych, tzn. działając ciągle „impozycją okrężną”, otrzymujemy „impozy- cję przebijającą”, wnikającą w głąb ciała pacjenta na głębokość około 15 cm.

Przykładanie rąk – aplikacja. Oddziaływanie to związane jest z bezpośrednim i rzeczywistym przyłożeniem ręki lub rąk na chore miejsce. Ta czynność ma znaczenie uspokajające i uśmierzające. Pociągnięcia – passy. Tego typu działanie składa się z czterech faz:

– Faza I. Zamknięcie rąk (bez zaciskania):

– Faza II. Przeniesienie rąk nad punkt wyjściowy (chory organ):

– Faza III. Otworzenie rąk sprężystym ruchem i rzutowanie (projekcja) czubków palców na obserwowany czy wyobrażany fragment ciała pacjenta.

– Faza IV. Wykonywanie pociągnięcia tak, by końce palców oddalone były o parę centymetrów od ciała pacjenta. Następnie wraca się do punktu wyjściowego przenosząc ręce ruchem kolistym. Pociągnięcia mogą być szybkie (ok. 5 sek.) i powolne (trwające ok. 30 sek.). Pierwsze pobudzają i budzą, rozpraszają i sprawiają ulgę. Drugie z kolei energety- zują, nasycają i uspokajają organizm. W celu rozładowania a zwłaszcza obudzenia stosuje się pociągnięcia poprzeczne-wykonywane od środka ciała na zewnątrz (na boki). Stosowane są jeszcze pociągnięcia wznoszące i pociągnięcia z kontaktem (dotknięciem) w szczególnych przypadkach.

Leave a Reply